N=1 betreft een onderzoek met slechts één deelnemer.

Bijvoorbeeld een proefpersoon en een wetenschapper. Maar in dit geval alleen uzelf.

U krijgt van mij 50 adviezen. Als u die opvolgt, zouden ze stuk voor stuk moeten bijdragen aan een betere gezondheid.
Probeer ze uit en word uw eigen proefpersoon, begin met monotesten, kijk wat er gebeurt en wat er verandert.
Vele wetenschappers gingen u voor. Ik vraag géén gevaarlijke experimenten van u. Maar die zijn er wel geweest.
Hierbij gebruikten wetenschappers zichzelf als proefpersoon (N=1) , omdat niemand anders wilde meedoen of omdat ze dachten: “Ik val niemand lastig, ik doe het zelf.”

In chronologische volgorde:

1.Benjamin Franklin: 1706-1790 Liet tijdens een onweersbui een vlieger op om te bewijzen dat bliksem een vorm van elektriciteit is — een levensgevaarlijk N=1-experiment dat hij zelf uitvoerde.
2. John Hunter: 1728-1793 Grondlegger van de moderne chirurgie.
Hij onderzocht geslachtsziekten en infecteerde zichzelf met gonorroe om het ziekteverloop te bestuderen.
3. Nikola Tesla: 1856-1943 Was berucht om zijn obsessieve zelfexperimenten,
vaak op het randje van het extreme. Zo stelde hij zichzelf bloot aan hoge frequenties en elektrische velden om de effecten op het menselijk lichaam te observeren.
4. Werner Forssmann: 1929 Deze Duitse arts schoof bij zichzelf een katheter via een ader in zijn arm tot in zijn hart.
Hij bewees dat het mogelijk is om het hart van binnenuit te onderzoeken zonder operatie.
In 1956 kreeg hij hiervoor de Nobelprijs voor Geneeskunde.
5. Barry Marshall: 1951 Helicobacter pylori, hij dronk in 1984 een kweek van de bacterie om te bewijzen dat deze maagzweren veroorzaakt.
Om het heersende idee te weerleggen dat stress de hoofdoorzaak was. Kreeg de Nobelprijs in 2005.
Maagzweren worden nu behandeld met antibiotica.

Deze bovenstaande zelfexperimenten zijn een mix van moed, urgentie en wetenschappelijke passie.
Deze en anderen hebben geleid tot doorbraken in geneeskunde, fysiologie en biologie, en soms tot de hoogste wetenschappelijke eer: de Nobelprijs.

Mijn adviezen zijn véél laagdrempeliger. U kiest wat u aanspreekt, past het toe, en observeert de effecten op lichaam en geest.
U wordt uw eigen onderzoeker. Uw eigen wetenschapper. Soms moet u iets gaan dóén: beter kauwen (advies 16), wandelen (advies 30), uw toiletpot weggooien (advies 31), of snacken (advies 38).

Soms moet u iets láten: geen tussendoortjes, geen shakes meer (advies 20), uw wekker zetten om te gaan slapen (advies 29) of zesendertig uur niet eten (advies 41).

Denk aan de woorden van de Griekse arts Hippocrates (460370 v. Chr. van Kos), grondlegger van de westerse geneeskunde:
“Voordat je iemand geneest, vraag of diegene bereid is afstand te doen van de dingen die hem of haar ziek hebben gemaakt.”

De uitspraak van Hippocrates was destijds revolutionair. Hij verschoof de focus van bovennatuurlijke oorzaken naar het persoonlijk gedrag van de patiënt,
en benadrukte de verantwoordelijkheid van de patiënt in het herstelproces. Onbewust weet een ieder van ons wel een paar dingen die op het gebied van onze gezondheid beter kunnen.
En ik hoop u meer bewust te maken van het waarom, want het wordt in dat geval het veel makkelijker is om goede keuzes te maken.
Ik denk dat de veiligheidsgordel in de auto omdoen een van de meest ingeburgerde goede gewoontes is geworden.

Uw gordel omdoen is zo ingeburgerd omdat het aan vrijwel alle succesfactoren voor gewoontevorming voldoet:
-Wet & handhaving: hoge boet, €190 (2025);
-Irritante signalen: piepjes en lichtjes als u het niet doet;
-Eenvoud: één simpele handeling, kost minder dan 2 seconden;
-Hoge opbrengst: potentieel levens reddend, iedereen kent de impact bij een crash;
-Externe factor: u kunt slachtoffer van een aanrijding worden zonder zelf schuldig te zijn (bijvoorbeeld een bumperklever die vergeet te remmen);
-Sociale norm: rijden zonder gordel voelt asociaal;
-Ritueel: elke rit start met dezelfde handbeweging.

En u zult in dit boek nog een paar interessante monotesters tegenkomen — mensen voor wie N=1 leidde tot grote inzichten.
Laat u inspireren. Probeer. Ervaar. Leer.

Monotesten (werkwoord, informeel) mo·no·tes·ten (monotestte, gemonotest)
Zelf experimenteren met een aanpassing in leefstijl, voeding of gedrag, zonder groepsonderzoek of wetenschappelijke begeleiding.
Inzicht verkrijgen door eigen ervaring: één mens, één lijf, één uitkomst.
Voorbeeld: “Ik ben gaan monotesten met minder suiker — en voelde me binnen een week helderder.”
Afgeleid van: mono (Grieks: één) + testen (toetsen, proberen) 2De 1e in 1901, https://www.nobelprize.org/alfred-nobel